| Een worsteling |
[13 Jul 2007|03:34pm] |
Ergo, - de som van alle dingen
zou zo graag.
Met klank willen omringen
Mij.
Maar het is nooit meer dan.
Dit. Ik.
Mijn woorden op papier
nooit meer dan Hier.
|
|
|
[28 Feb 2006|06:54pm] |
Ik wou dat ik wijs was.
Ik ben het niet.
Ik ben alleen maar ik.
Aldus kan ik enkel handelen als mezelf
Vergeef me voor het zijn van mijn zijn
voor dit ik ben ik zijn.
Namen dwarrelen rond, geschaad door het
handelen vanuit dit ik.
Schuld en affectie, hoe menselijk
Nog zijn emoties mij niet vreemd.
Nu wens ik koud te zijn, zonder omkijken.
Hoe makkelijk zou het zijn, niet om te hoeven kijken
|
|
| Droom. Vlucht. |
[23 Jun 2005|10:14pm] |
| [ |
mood |
| |
no moods today |
] |
| [ |
music |
| |
there's always music in my mind |
] |
Sluit je ogen sluit hoofd vlieg uit.
Ik wens. Raak me aan.
Wenste je gezicht onder vingertoppen en je was er.
Ben je ja je bent.
Ogen gesloten niet open voel proef voel.
Ogen open toen was je weg.
Alweer weg.
Ontmoeting vluchtig.
Maar de droom intens.
De kus diep.
|
|
| Een heel nieuw avontuur |
[14 Jan 2005|12:15pm] |
Terwijl mijn zwart konijn danst in het zand, glinster ik op mijn rug naar de marmelade lucht.
Ik roep mijn liefste wolk om samen weg te zwemmen.
Wat zullen we allemaal doen vandaag? vraag ik aan de wolk.
Mijn zwart konijn plukt sterren in een vaas.
Buiten regent het zand. Ik klap de marmelade rood.
2 handen in de lucht. Laten we dansen tot we dood zijn.
|
|
| vale of tear-trance. Verhaaltje voor het slapen gaan |
[14 Oct 2004|08:33am] |
Je hebt zachte rode wangen en grote bruine ogen.
En in jou, in jou is een eindeloos diep verdriet.
Je treurt eindeloos, om de wereld die zo wreed is,
omdat alles is zoals het is.
Onpeilbaar, onbegrijpelijk is jouw verdriet, en altijd aanwezig.
Ik sla mijn armen om je heen en wieg zachtjes tegen je schouder.
Ik probeer je verdriet mee te voelen, ik probeer je te begrijpen.
In de hoeken van je mooie ogen glanzen tranen.
Nieuwsgierig bestudeer ik de glimmende pareltjes van vochtigheid
die over je wangen rollen.
Tranen, al die tranen! ik kus je wangen, zuig je verdriet op.
Mijn adem stokt, ik schrik van de smaak in mijn mond.
Pure vloeibare emotie! Niet zout, maar zoet,
zoete nectar van verdriet.
Gulzig kus ik je wangen droog, hopend op meer.
Je wangen zijn zacht en zoet, en veren mee met mijn lippen.
In extase raak ik, hemel van zoete tranen!
Je kijkt me aan met die grote bruine ogen en begrijpt,
dat ik jou niet meer begrijp. Maar waarom, begrijp je niet.
En je huilt nog meer, zo eenzaam en onbegrepen. Blijf alsjeblieft voor altijd huilen!
Ik krul mijn tong naar buiten en lik hongerig je wangen schoon.
Jij huivert.
Ik word dronken.
|
|
| dansje |
[12 Jul 2004|09:38pm] |
Buiten wentelt de wereld in wellust en geschrans,
terwijl ik mijn dansje dans.
Warme regen spoelt het kwijl van oude
minnaars van mijn borsten.
Kom, deel de gifbeker nog eens rond,
voor het doek voor het wereldtoneel valt!
Ik wek mijn geliefde uit zijn winterslaap
en neem hem bij de hand.
Het lied van de violist drijft over de wolken
naar de overkant.
Geraniums
Vandaag zou ik graag een ode geven aan de eenzaamheid
De eenzaamheid, lieve ogen, word zwaar ondergewaardeerd
terwijl zij zo vele mensen voortdurende vergezelt
die tegen de ramen klotsen met beukende polsen
zonder geluid met open monden van verontwaardiging.
Die zonder te haperen op harten drukt van stormachtige zwaarheid terwijl men roekeloos tranen plempt
zonder te peinzen over het zout op aarde.
Ik hef graag een loflied aan voor haar die onvermoeibaar neerhaalt, armen maaien laat in dorstige uithalen boven de storm uit, de razende storm van mensen geluiden,
waar men zich daverend in rondtolt.
Men wentelt in treurnis die gevoed moet worden, door wie, raad door wie, die gevoed moet worden, men wentelt in treurnis. Eenzaam lijden we de dagen door achter het onverbiddelijke, het medogenloze glas.
Klotsend beukt men in stilte tegen glazen muren met smachtend staren zonder horizon, met onvermoeibaar het hart neerdrukken in plempende eenzaamheid van ruis.
Maar de geraniums groeien immer onverstoorbaar door.
|
|
| (titelloos) / eeuwige schreeuw / fading |
[24 May 2004|12:49am] |
| [ |
music |
| |
lost in emptiness |
] |
(titelloos)
Ik had je even willen troosten.
armen om je heen.
lief.
jij.
en ik...
veel liever dan zij.
van ver weg dan.
met alleen maar ogen.
kijken.
in gedachten ben je bij me.
ik wel bij jou.
</center></center>
Eeuwige schreeuw
Ik heb de moed niet om te schreeuwen
Hoewel het schreeuwt in mij
En zelfs al wacht ik eeuwen
Die schreeuw gaat nooit voorbij
</center></center>
fading
And WHAT
is time
(flowing away)
like SAND
in a
bottle
|
|
| ravijn van stilte |
[24 May 2004|12:36am] |
| [ |
music |
| |
backworld - leaves of autumn |
] |
ravijn van stilte
nu woorden kunnen breken
de blik die snijdt, het vlees
tranen van glas
schroeien in mijn huid
het verstilde beeld
van de plotselinge droevenis
die jij was
snijd brandend door mijn hoofd
als...als...als
had gedurfd
mijn handen uit te strekken
je hoofd te omarmen
zoete pijn vult nu de leegte aan mijn borst
ontheemde reizigers
het station te groot,te leeg
voor de stille schreeuw
stilte vult de eenzaamheid
het was een trein die ons hier bracht
maar geen trein brengt ons ooit
dichter bij elkaar
onoverbrugbaar de afstand
als ik voor je sta
strek je handen
geestelijke pijn, zo sterk
brand van binnen uit
verschroeit vlees
het woordeloze gesprek
verbrak elk begrip
|
|
| mijn witte raaf / woorden zijn slechts sterfelijk, gevoel is duizenvoud |
[03 May 2004|01:28am] |
mijn witte raaf
sla je armen om mij heen, mijn raaf
druk je haren tegen mijn gezicht
ik ben zo vaak alleen, mijn raaf
maar jij maakt al mijn angsten licht
ik sla mijn armen om je heen, mijn raaf
doe je ogen dicht
de wereld is gemeen, mijn raaf
maar ik kus je gezicht
woorden zijn slechts sterfelijk, gevoel is duizenvoud
Eenzaamheid en Eeuwigheid
zou ik jou willen schenken
als ik het bezeten had
Onsterfelijkheid, eeuwig leven,
enkel om aan jou te geven
het licht in je haren
de glans in je ogen,
om voor eeuwig te bewaren
Machteloosheid, Ouderdom slechts
komt voort uit deze handen
de tijd trekt grijze lijnen
in onze roze huid, zwartomranden
schoonheid zal verdwijnen
in sterfelijkheid
Als ik een kans had bezeten
een ampul, een slok, een geheim
om eeuwig leven te weten
dan gaf ik die aan jou
opdat herinnering aan mijn liefde
eeuwig leven zou
|
|
| bootje / tinnen soldaatje / wijsheid |
[01 May 2004|04:51pm] |
God
Uw oceaan is zo groot
en mijn bootje is zo klein
</center>
tinnen soldaatje
een eenzame zwarte vogel
dalend bij het morgenlicht
op, daar staande, nog steeds paraat,
de bajonet van een dode soldaat
stilte op het slagveld, dodelijke vrede
voor eeuwig tussen vrienden nu
eeuwige glimlach in een dood gezicht
tot aan de enkels in het bloed van de maten
kameraden vecht, kinderen worden soldaten
vechtend sterven voor een plek in de dood
ziel zweeft weg want: mama, kijk, nu ben ik groot
</center></center></center>
Wijsheid
Woorden zal ik drinken
Als wijn en poezie
Zal in mij klinken
De schranderheid van het genie
Wijsheid wil ik dorgronden
Zoete klanken der filosofie
Het hart verwonden
De bezetenheid van het genie
.
|
|
| verkild vuur / vervagende herinneringen |
[06 Apr 2004|11:29pm] |
| [ |
music |
| |
Annie Lehnox - love song for a Vampire |
] |
</center></center>
verkild vuur
Mijn hart zakt in een vlammenzee
de hemel staat in brand
ik drijf met de wanhoop mee
mijn lot ligt in jouw hand
En van binnen zwelt het vuur
van achter tranen breekt het licht
door het zout, op dit uur
verwarmd mijn stenen gezicht
Ik vul met tranen mijn eigen zee
zodat ik varen kan naar jouw horizon
laat ik verdinken, die vlammenzee
met dit stenen hart, wenste dat ik zinken kon
Het hart zakt in de tranenzee
de hemel staat in brand
ik drijf met de vlammenzee
van glas nu, druppend in mijn hand
</center></center>
Vervagende herinneringen
De vlinder die ik was
Fladderend van hart naar hart
Niet verdronken in een eindeloze levensplas
Maar verborgen, cocon van geluk en smart
En als de herinneringen op mijn gezicht
Fladderend gegroefd in schreeuw en tederheid
Zich tekenen in een eindeloos gedicht
Raak ik dan ook mijn glimlach kwijt?
Ik wenste dat ik kleuren schiep
Om grijze gezichten mee te vullen
Dat ik over sterren liep
Om zonnestralen te stelen
Maar mijn handen vullen lucht
Jij leest mijn ogen niet
Wel kan ik je de glimlach schenken
Wanneer mijn vlinder danst de kleuren die je ziet
Bij het schenken van de glimlach, niet verliezen
Opent de vlinder de cocon, heel even
Graaf de grijsheid weg in een droef gezicht
Kleuren fladderen in leven
Al schuift de grijsheid als een gordijn
De kleuren stervend, de glimlach weg
Geen enkele deur kan eeuwig dicht zijn
Kleine vlinder krijgt herinneringen uit licht gezeefd
|
|
| de verdrinker/ de vooruitgang |
[06 Apr 2004|11:30am] |
| [ |
music |
| |
the Crüxshadows - the Monument |
] |
To get to know more about me, go to
my other diary </b> </b>
Some of this poems are also at my cu2.
De verdrinker
opnieuw drink ik
mijzelf tot aan de poorten van de hel
een groet, een laatste snik
nog zegt het leven geen vaarwel
hoe diep liet ik mij zinken
in zoet vergif, vloeibaar venijn
wie kan ooit verdrinken
zoveel wanhoop, wrede pijn
ik bied allang niet meer verzet
tegen katers, hoofd- of maagpijn
maar die kale wanden, dat te groot leeg bed
dat zou de laatste druppel kunnen zijn
tot een ruine maakte mij het leven
met wanhoop en milde tegenzin
niemand had mij ooit iets te geven
gooide ik mijn eigen glazen in
niet slechts vocht maar scherp glas
snijd nu mijn leven spattend eruit
maar nog brandt het verlangen, hoe diep die was
naar zachte armen, warm stemgeluid
maar weer grauwt het ochtendgloren
dat ik ontwaak in eigen kots
keel en tong en waanzin weer verloren
en met mijn kop tegen de glazen bots
De vooruitgang
couveuses met een katteluik
ieder een chip in z'n buik
haal je pinpas door je reet
tis allemaal chemisch wat je eet
|
|
| little happiness / leven ofzo |
[05 Apr 2004|11:55pm] |
| [ |
music |
| |
Laibach - tanz mit laibach |
] |
little happiness
I'm so sorry, I never-
meant to steale-
the magic in your eyes, let me paint-
back a smile on your face
leven ofzo
Om te kunnen lachen
moet je kunnen huilen
Om dapper te zijn
moet je angst gekend hebben
Om geluk te voelen
moet je pijn gehad hebben
Voor je kunt sterven
moet je geleefd hebben.
|
|
| sterf? / vergane glorie |
[31 Mar 2004|12:44am] |
| [ |
music |
| |
Dokter Zhivago - Yuri and the Daffodils |
] |
</center></center>
Sterf?
Sterf ik hier,
(Til me op je schouders!)
In doodsangst als een stervend dier?
Laat me huilen
Laat me voelen
Laat me leven
Laat me drinken
En sterf
In jouw bloed zocht ik genegenheid en vertier
vergane glorie
a chantez, cherie
lachte de verlopen sloerie
in de grijze salon
terwijl het troosteloze avondlicht
door de vuile ramen binnen waaiert
ver voorbij haar houdbaarheidsdatum
goedkoop masker van plamuur, die dwepende blik
korset krakend als een driemaster in de storm
cigarette
in houder geklemd tussen gele, roodgelakte vingers
de tientjeshoer
wist zij zelf ook wel
dat er iedere dag meer mannen bijkwamen
die zij niet langer verleiden kon
|
|
| Sneeuwlachjes / nachtdromen |
[27 Feb 2004|10:42pm] |
| [ |
music |
| |
Annie Lehnox & the Eurithmics - love is a stranger |
] |
Sneeuwlachjes
Kleine belletjes
glinsterblij
tinkelspringen
op de warme winterwind
flinterglinster
morgenvlokjes
vliegvleugelen
lentetwinkelzonnestreepjes
kleurenfluister-wit
kleine dartelkou
besluip-luister
rinkellichtjes-echo
</font>
Nachtdromen
Ik droomde dat ik wakker was
en sliep en God opnieuw
de wereld schiep
achter mijn dichte ogen
Bomen trok hij overeind en sterren
krompen samen en God blies
leven en de zeeën terug
over het land en Amen
</font></ul></font>
|
|
| Ik zocht je gezicht / blablabla |
[15 Feb 2004|11:23pm] |
|
Ik zocht je gezicht
gisteren is 1000 jaar geleden
ik liep 's nachts over zachte aarde
in elke steen waren dode gezichten
dat ene gezicht was er nooit bij
ik wenste dat ik koningin was
alleen voor deze nacht
en alleen ik wist dan dat vandaag
de laatste dag was, stralend op de stenen
1000 jaar heb ik gezocht
gegraven in de zachte aarde
de stenen groeiden, haalden blote voeten open
ik, koningin van de nacht
als het laatste gezicht gevonden is
wordt ik koningin voor 1 nacht
die eeuwig duren zal
1000 jaar, 1000 gezichten
ik zocht naar jouw gezicht
en heb het nooit gevonden
en alleen ik wist dat de laaste dag
nooit stralen zou op de gebroken stenen
BlaBlaBla
(geschreven in t donker in rijdende auto 2 uur 's nachts, alchoholinvloed en zware depressie)
river taste
flow away
stream
blood heart
rape
night shining
dark bright
driping princess
pre-menstrual
murder
cruisified friends
hurt flesh
dead fingers
don't taste the blood
angel runaway
clock running
time less stream
riverbleed
hands of blood
dead smile >
|
|
| titelloos May 20 2004, 3:56 PM |
[08 Feb 2004|06:42pm] |
het plein, de bank, de boom
ik zocht naar de putjes
van zout die mijn tranen
in het plaveisel geslagen
moeten hebben
ik zou je hand willen grijpen
je mee trekken in een wilde dans over de bank
onder de boom
over het plein
die boom, ik houd van die boom,
hij luisterde en gaf schaduw tegen het sterrenlicht
terwijl ik naar je luisterde
en huilde
die bank, ik haat die bank
die ons droeg terwijl we praten
en we huilden
en het centrum vormt van het plein
dat ons omsloot
|
|
| lach van tranen / handen van zwijgen / gevoelloosheid |
[08 Feb 2004|06:34pm] |
Lach van tranen
Jij kunt een glimlach schilderen
In een droef gezicht
Jij kunt ogen laten lachen
Zelfs al zijn ze dicht
Maar kun je ook de tranen wissem
Die je zelf aanbracht
En kun je zelfs maar gissen
Naar de pijn die je me gaf
Handen van Zwijgen
En dan zou ik willen schreeuwen
maar een schreeuw komt nooit alleen
dus schreeuw ik diep van binnen
met de stilte om mij heen
Warme huls van stilte
1000 handen om mijn keel
want de schreeuw mag niet ontsnappen
die is met veel te veel
Ooit kan ik niet meer schreeuwen
maar het zwijgen is zo luid
ik slik alle handen door, en
alle stilte schreeuwt eruit
Gevoelloosheid
Verjaag de spoken uit mijn hoofd
Tot dit verlangen is gedoofd
Alle vlinders van geluk
Vlogen tegen de ramen stuk
Vensters van mijn ziel,
Gebroken of beslagen,
toen ik in de diepte viel
werd ik reeds verslagen
wreed ingehakt dit zwarte hol
waarin vlinders verbranden
met liefde stortte ik dit vol
geblakerd, zwart aan vele randen
sla je armen om me heen
ik was nog nooit zo alleen
je warme handen glijden ver van me vandaan
maar in feite heb ik altijd alleen gestaan.
|
|
| navigation |
| [ |
viewing |
| |
most recent entries |
] |
| [ |
go |
| |
earlier |
] |
|
|
|
|
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
wendela's journal
